Mahabharta
Ing sawijine tembang kuna kang legenda
Punakawan kang sejati, nalika jumeneng
Pandhawa lan Kurawa, nata kang abadi
Tinilaran kasangsara, ing jaman purba
Wuwus kanggawa, Kresna dewa kang agung
Nembe menawa ngunduh kawruh kawula
Dewe kang adil, nglindhungi panca yudha
Ranggalawe, Bima, Arjuna, lan Yudhistira
Bharatayuda panggoning titah
Durna guru kang gesit, mungsuh kasebutan
Parang wedi saka karmadyoga
Perjuangan lan perang, panggoning jati
Arjuna
Arjuna, ksatria kang tangguh
Raras budaya, sowan kang temenan
Rasa kawruh, tumuwuh bakal kasampurnan
Watak bagus, leres lan paham
Ksatria bagus pangestu ing wayang
Kawula, lunga marang sang guru
Wis lawaning batin, arjuna jujur
Sowan, kawula, ngadhang rasa
Punapa katanggih, saka kang sawiji
Dene kalamun, sowan ngulah
Kaprawiran budaya, temenan kesejatian
Ing temenan kang kasedya, banyu lalung
Mugi senggang kang sejatine
Ratu Kidul
Nyi Roro Kidul, Ratu Segara,
Dedunung ing kidul,
Gemandhang ing Segara,
Banyu segara tansah kutha dalem,
Widodari awujud kasaktian
Roro Jongrang Kapeksan
Duh Roro Jongrang mesakake sira
Rama sampun seda
Tumprap sira dadi candi
Mugi gusti nyepurani
Cerita Rakyat Bahasa Jawa dari Tulungagung : Asal-usul Desa Mirigambar
Cahya Nguwur Ing Tengah Rimba
Ing tengah wana, prajurit teguh manggon,
Jenengé nglebet, legenda ing sakwo kanca.
Sedulur saka wong-wong, menehi pangrembagan,
Mbah Margono, kang tanpa tetep, ora mungal.
Cerito sing angel munggah, ing Mirigambar
Ana ing kono, njur aja diguyur kedamaian.
Senyumané ora lila maning,
Nglampahi ati, bandha kang ora bisa dibandhingi.
Katresnana temenan, nuduhake rasa tulus.
Prajurit sejati,
Kebak semangat ngeblantik,
Nduwé nyawiji, durung diparingi sareh.
Legenda ora pernah surut, cerito kang padha ramê,
Nimbali makna abadi, ing sak iso panép.
Mbah Margono, ing ati tanpa surut,
Menehi wangun, ora bakal ilang ing jaman.
Arjuna: Panglima Wirawan ing Gelagar Baratayuda
Arjuna, prabu kang tansah teges,
Sinar pedhang menyang pangarepan bala,
Ngangkat panah, kanthi amet ngluluh,
Raja ing tengah sengit kala peperangan.
Ing tanah Baratayuda kang gegayutan,
Arjuna tansah wani, ora gentar anggon dadi ancaman,
Bathi ing dhateng, ngluhur kaya bara,
Nglurug kang benar, sajeroning bala kang gegambar.
Karo Krisna, kanca sejati lan wicaksana,
Arjuna mbebek ronggowarsa musuh karo gagah,
Ngalurani semangat prajurit, ngudi karo gagah lan teges,
Ing ndalem kabut perang, jeneng Arjuna kedulur nganti abadi.
Arjuna lan Ekalaya
Ana kisah legenda, wong kang podo dadi junjungan,
Arjuna, kang teguh ing perang, tumuwuh dadi panglima,
Ekalaya, juru damel, aja dadi warih tunggal,
Manggon ing gelagar, kongsi wani nglawan, gegayuhan jiwa.
Dene Ekalaya, wani nglawan kang maranggel,
Laras keris, tumrap wujud, reresik karo kasatriyan,
Sing cetha lan uga urip, nglakoni adil kang dadi bebrayan,
Dadi babaritan, kang nglakoni tugas, amanah kang adil.
Laras keris arane “Dharma Wijaya”, makmur ing urip karsa,
Katon kang jumeneng, jagad karsa, teguh lan nglakoni prabawa,
Arjuna kersaning tanah, ngelmu kang penuh wekas,
Nglawan Ekalaya lan Anggada, arane “Kawikwira Tunggal”.
Munggah jumeneng, dene warih kang ngudi kang kawikwira,
Laras keris “Dharma Wijaya” lan “Kawikwira Tunggal”,
Dadi wirawan kang teguh, kawikwira kang penuh kasatriyan,
Manggon ing Baratayuda, mardika kawikwira kang becik.
Arjuna Ksatria
Ana kang wani nglawan, kang bungah tanpa lekmu,
Arjuna, kang kasatriyan, tumuwuh dadi raja,
Panglima kang ngayomi, ngarsa ing tanah Jawa,
Wewangen urip lan karsa, tumuwuh dadi panutan.
Ing tanah Jawa, kawikwira kang pungkas,
Dadi panutan lan punggawa, tumuwuh dadi raja,
Wewangen ing urip, kawikwira lan wekas,
Sumber karsa lan tirta, dadi teladan kang pungkas.
Gugur Ing Kurusetra
Gugur ing kurusetra, ambi cahya lan duka,
Kang tanggung lan tanting, arsa-arsa dadi tumrap,
Para ksatriya, kang bungah lan wani dadi panutan,
Tanpa titik uga tumrap tanpa remuk kalbu.
Bara tumarak, tanpa terelak, tunggangan lan sriti,
Jumeneng kang sakti, tumuwuh dadi rajan, tumrap kepungan,
Tunggal kang wani, tumuwuh dadi panglima, tumrap pangrawit,
Sarta kang setia, tumuwuh dadi punggawa, tumrap panutan.
Pendhekar lan ksatriya, gugur ing kurusetra,
Tansah kawikwira, tumuwuh dadi teladan,
Gugur ing kurusetra, tumuwuh dadi pelajaran,
Sarta kersaning wani, tumuwuh dadi perlawanan.
Pandawa Lima: Wayang Wayahe Sembhayang
Nalika dhateng tanah Jawi, ana cerito kuno
Pandhawa Lima, putra Prabu Pandudewanata
Yudhistira, wewangen wani lan adil
Kang diwedharake jimat Kalimosodo, tandha rukun Islam
Nyumanggake Werkudoro, Bima, kang ora dudu
Shalat tegak, tanpa krama, kang jejeg lan teguh
Ngendi Arjuno, bagus uga digandrungi wong
Mekak godaan, uga nglawan hawa nafsu
Nakulo lan Sadewo, kang jarang dhadha, kang kaya
Zakat lan haji, dene wong kang mampu
Pandhawa Lima, wewangen wani lan adil
Sunan Kalijaga, nyiptakake wewangen ing wayang
Simbul rukun Islam, kasayektan dhateng tanah Jawi
Arjuna lan Srikandi: Surya Dharma Sang Arjuna.
Arjuna, sang patih kang kalirunging ati,
Kanthi rupa saka tunggangan Dewa,
Ing prasetyaning Surya Dharma,
Gamel marang Srikandi, gusti wanita.
Srikandi, putri resi kang kasunyatan awak,
Kanthi kecantikan lan kemurahan,
Liwat ujian lan pangrungu,
Punika, wujude kasaktian.
Ing wiyatan kang sejati,
Sujud marang dewa lan nrima sumpah,
Arjuna lan Srikandi,
Padha sami kanggo Sang Hyang Widhi.
Tresna Suci Damarwulan lan Anjasmara
Ing kutha Majapahit, aji kang kuna
Damarwulan, ksatria kang teguh
Nglakoni pengabdian, kang linuwih
Ranggalawe, rajaning abadi
Anjasmara, putri kanjeng ratu
Cantik lan jelita, ningali nyaman
Wiwaha merga tansah kang sejati
Ranggalawe, padha rungok rasa
Perang lawan Cakraningrat, peteng wengi
Damarwulan, kang tansah teguh batin
Nglawan bala, kanthi prasetya
Anjasmara, ning dalan kliringan